Dariusz Pietrucha

Z zawodu historyk, pedagog. Uczy w piekarskich szkołach od 1994 roku. Obecnie piastuje stanowisko wicedyrektora Zespołu Szkół nr 2 im. Janusza Korczaka w Piekarach Śląskich. Twierdzi, że jest szczęściarzem, bo ma możliwość zajmowania się czymś, co go pasjonuje. Praca z młodzieżą przynosi mu ogromną satysfakcję. Interesuje się historią Śląska, nie tylko Piekar Śląskich, ale również wielu innych miejsc (stąd jego członkostwo w Bytomskim Towarzystwie Historyczno-Muzealnym - jego zarazem jego założycielem).
Stara się dużo pisać i przekazywać to, co wie innym, bo dopiero wtedy jego praca ma sens. Dlatego też sukcesywnie publikuje kolejne artykuły w Głosie Piekarskim, a także prowadzi serwis edukacji regionalnej na stronie www.piekary.info.pl.
Jest również prezesem Stowarzyszenia na Rzecz Zabytków Fortyfikacji "Pro Fortalicium".
- Dla Piekarzan najbardziej znaną wizytówką mojego stowarzyszenia jest zapewne schron bojowy w Dobieszowicach, ale posiadamy także wiele innych obiektów, które obecnie służą jako izby muzealne - mówi Pietrucha.
Osobistą satysfakcją pana Dariusza jest to, że niegdyś zwiedzał te schrony jako osoba prywatna i ubolewał nad stopniem ich dewastacji. Teraz natomiast może wskazać kolejne obiekty, które dzięki jego pracy, poświęceniu koleżanek i kolegów jest w stanie przywrócić ludzkiej pamięci. To praca w pełni społeczna, ale niezmiernie satysfakcjonująca. Jej zakres wyszedł już poza Śląsk, bo aż pod Warszawę.
Pietrucha znany jest także jako współautor książki Obszar Warowny "Śląsk" - historia, przewodnik, która przybliża historię tych obiektów.
- Mam zamiar wydać pozycję omawiającą historię Kopca Wyzwolenia (z Andrzejem Kołodziejczykiem). Tworzę część książki poświęconej historii Chorzowa. Przymierzam się do przewodnika po Piekarach Śląskich (z Dariuszem Gackiem), a także po Świerklańcu - zdradza.
Jak nietrudno się domyślić - bez wątpienia "konikiem" Pana Dariusza jest historia II wojny światowej. Pasjonują go także zwykłe ludzkie losy uwikłane w dramatyczne wydarzenia historii. Dlatego uwielbia słuchać ludzi, którzy byli ich świadkami i mają coś do powiedzenia... coś ulotnego, czego za chwilkę może już nie być. Ludzi, którzy potrafią wskazać, wydawałoby się, zwykłe miejsca, i opowiedzieć, jak wiele dla nich znaczą i jak dużo tam się działo. Słucha ich po to, żeby móc potem opowiedzieć te historię innym.
W ten sposób ratujemy ich historię od zapomnienia - uważa.